ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﺁﻣﺪ . ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ! ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ ...

ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺒﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺯﺩ ﻭ ﺯﺩ ..... ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ....

ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﺒﺎﻟﯿﺪﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎﺷﻢ،

ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﺑﻮﺩ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﺑﺎﺷﻢ ﯾﺎ ﺗﺨﺖ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﺘﺮﯼ .....

ﺩﺭﺩ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ، ﺍﻣﺎ ....

ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩ ... ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻧﻪ !!

ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩ ﺗﺒﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ، ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﭼﻮﺏ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﺩﺍﺷﺖ وجلوه من تمام شد!!

ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ برید..او را ﺑﺮﺩ ....

ﻣﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻡ،ﻧﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺪﺭﺳﻪ، ﻧﻪ ﻋﺼﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻗﺎﯾﻖ ﻭ ...

ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻡ ....

ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺖ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ...

ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ،

ﺍﻣﺎ یکباره تصمیمشان عوض می شود  ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻫﺎ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ...

ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﻓﺘﻪ !!!!!!!!

آفتاب نوشت :

ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪﯼ تصمیم نگیر...

ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﺮﯾﺰ ...

ﺩﯾﮕﺮﯼ دل می بندد ...

بعد که می روی ﺯﺧﻤﯽ ﻣﯿﺸﻮﺩ ...

ﺧﺸﮏ ﻣﯿﺸﻮﺩ...!!



تاريخ : پنجشنبه ۱٦ امرداد ۱۳٩۳ | ٩:٤٩ ‎ق.ظ | نویسنده : ۩ آفتاب ۩ | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.